Het lek boven...??

QUOTE
Liesbeth zei...Er is nog niet veel veranderd zo te lezen. Toen ik opgenomen was mocht ik ook geen oogcontact hebben als we op straat liepen en je kwam een bekende tegen. Mocht je niet groeten. Privileges is zo'n typisch woord wat wordt gebruikt in die therapie. Echt fijn voor hem dat je hem steunt. Dat is zijn basis. Daar kan hij altijd op terugvallen. Veel gebruikers hebben dat niet. de meeste eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het nu met je zoon gaat en of het nog is gelukt om clean te blijven, wat betekend dat hij voorgoed het contact met z'n oude vrienden heeft opgegeven. En opnieuw is begonnen. Ik hoop het. Voor hem en voor jou! Groetjes Liesbeth
5 november 2009 10:55
------------------------------------------------------------------------------------------------
@ Liesbeth: bedankt voor je reactie. Ik ga er nu op reageren (nu pas *zucht*)

Het is nu haast 2010 en ik kan met gepaste trots vertellen dat het goed gaat met mijn zoon.
Ik moet mezelf af en toe nog knijpen om het te geloven, ik ben nog regelmatig tóch onzeker en wantrouwig, maar het ziet er heel goed uit.
Zijn opname in De Hoop vanaf begin augustus 2008 heeft hem niet gebracht wat wij daarvan hoopten. Hij had daar al verschillende fases doorlopen en werkte. Dagelijks ging hij naar de stad om in een broodjeszaak te werken. Dit alles in het kader van zijn behandeling. Maar hij is een sociale vriendelijke jongen en het bedienen én het eten bereiden ging hem vrij makkelijk af. Hij kon het ook goed vinden met zijn collega's aldaar. Maar qua therapie was dit niks voor hem. Gesprekken met begeleiders of therapeuten waren er nog maar zelden. Hij kreeg weer een soort van relatie met een meisje, die daar ook voor verslaving zat. Zoiets zit er natuurlijk wel dik in, want het zijn mensen met gevoel. Maar dat wordt daar niet getolereerd (begrijpelijk!). Het meisje werd overgeplaatst en ze mochten geen contact meer onderhouden. Dat ging (natuurlijk) mis! En zo werd hij voor de derde keer weggestuurd! Wat nu? Mijn man had al wat minder vertrouwen in hun behandelingswijze. We besloten met zijn allen, dat hij bij de huisarts om een verwijsbrief zou verzoeken voor opname in Delta (Psychiatrisch Ziekenhuis). Zo gezegd, zo gedaan. Intake-gesprek gehad, samen met zijn vader (op zijn eigen verzoek) en na een maand of twee zou hij intern kunnen worden opgenomen aldaar. Ondertussen had hij wel een nieuwe woning gekregen, zijn oude woninkje zou gesloopt gaan worden. Dus de twee wachtmaanden heeft hij kunnen invullen met verven, schuren, poetsen etc. Eenmaal in Delta opgenomen, bleek het er daar wel anders aan toe te gaan dan in De Hoop. Hij kwam terecht op de DD-afdeling (Dubbel Diagnose); veel (groeps)therapie, veel sporten en veel verlof. Na twee weken mocht hij al iedere woensdagmiddag en ieder weekend naar huis. En na twee maanden was hij uitbehandeld. Hij heeft heel veel geleerd daar, vooral over zichzelf. Hij is supergemotiveerd, heeft weer werk en is heel erg blij met- en trots op zijn nieuwe huisje. En - wat ik denk dat het belangrijkste is - hij heeft ook een natraject van Delta; twee keer per week urinetests en regelmatig gesprekken. Roken doet hij wel weer, maar drinken (nog) niet! Hij heeft zijn rijbewijs weer terug voor een jaar, dus wat dat betreft is niet (sociaal) drinken sowieso al beter, want hij zal wéér allerlei tests moeten ondergaan volgend jaar plús dat drank vaak een trigger is, een opstapje naar cokegebruik!!
Vorig jaar kerst hebben wij, voor het eerst, Kerst gevierd zonder hem. Gelukkig is hij er nu weer bij!!
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie belangstelling en support! (ben er wel achter dat een blog bijhouden niet 'mijn ding' is, maar ik kon e.e.a. destijds wél van me afschrijven hier, en was blij met jullie medeleven!)

Fijne Kerstdagen!
Tanya

Hij komt op visite ...

Okee okee .. ik zou de eerste 8 weken (basisprogramma) géén contact met hem hebben. Maar ik kon niet weten dat hij een verkort basisprogramma zou krijgen hè? Hij heeft nog géén bezoek gehad. A.s. zondag zou ik op bezoek gaan. Vanmorgen belde hij 'mam, je hoeft niet te komen..!' Huh? 'Nee, ik kom naar jou, zit in fase B en heb nu privileges, en daarbij behoort een dagverlof.'
Hij komt met de trein, stapt uit de trein op een voor hem tricky station (voorheen was dat dé plek waar ie zijn dealer ontmoette). Zelf is hij heel benieuwd naar zijn eigen reactie. Hij komt naar ons; zijn broer komt 's middags ook hier heen. Dan zal hij naar een bevriend (goed!) koppel op bezoek gaan en een andere vriend zal óf daar heen gaan óf bij ons komen. Dan wil hij samen met mij zijn huisje inspecteren en eventueel al wat spullen de deur uit doen. Hoewel dat nog wel een heikel punt kan worden, want hij is wat betreft spullen vergaren en bewaren ook nog 's erfelijk belast *grin*. Maar in alle redelijkheid kan hij niet verwachten dat wij of zijn broer of vrienden 'rotzooi' voor hem gaan opslaan. Dus daar zullen we ook wel uitkomen. Het wordt in ieder geval een spannende dag. Ik ga morgen vast gebak bestellen ...

Leuker kan men het niet maken.......

Vandaag gewapend met drie formulieren en de nodige bewijzen naar de Belastingdienst getogen. Eén formulier voor een betalingsregeling en twee kwijtscheldingsverzoeken. Eerder had ik een brief naar de Belasting geschreven met een verzoek om een betalingsregeling. Kreeg daarop een brief met het antwoord : 'Ik heb uw verzoek niet ingewilligd, omdat de openstaande posten voor u te hoog zijn om in 6 maanden te voldoen'. Dan het advies om een bijgevoegd formulier verzoek tot betalingsregeling in te vullen, en later in dezelfde brief staat 'de aanslagen dient u derhalve binnen 14 dagen na dagtekening van deze brief te betalen blablabla'. Hoezo lang leve geautomatiseerd Nederland?
Uiteraard gebeld met de Belastingdienst, kreeg het advies tóch zo'n formulier in te vullen 'stuurt u het vooral NIET op, mevrouw, want dan kan het zoek raken ...'. Dus maar weer hoogstpersoonlijk naar de Blaak gegaan.
Ik was al eens plots op de metro gestapt om naar de Belastingdienst te reizen, ook op advies van een callcenter-belasting-mevrouw. Toen ontbrak het mij aan het nodige 'bewijsmateriaal'.
Wind en regen getrotseerd, kwam ik weer in de grote deprimerende hal aan, trok een nummertje, en gelukkig werd ik door dezelfde meneer als vorige keer geholpen. Eerlijk is eerlijk, dit was een aardige meneer.
Kwijtschelding is niet mogelijk, maar een betalingsregeling van 6 maanden behoort zeker wel tot de mogelijkheden!
Okee .. terug naar huis. De volgende schuldeiser gebeld: SVHW (Samenwerkingsverband Vastgoedinformatie Heffing en Waardebepaling).
Aardige mevrouw aan de lijn, de schade viel hier mee. Ik beloofde de schuld te betalen. Toen kreeg ik, gratis en voor niets, een advies van deze mevrouw: 'als u alles voor uw zoon regelt leert hij daar niets van ....'
Best lief bedoeld natuurlijk. Maar op zich zooooo ongepast hè?
Ik weet heel goed dat mijn zoon hier niets van leert. Ik heb nog twee zonen opgevoed. Maar wat ik geleerd heb in de afgelopen lange jaren met deze zoon is dat ik toch liever 'zijn zaakies regel' dan dat ik weet dat het weer een gigantische pl**riszooi wordt, waar je absoluut géén bos meer door de bomen ziet ....

Poen poen poen

.... en dan ben je bezig zijn schulden in kaart te brengen teneinde ze op te lossen.
Dan bel je een bepaald gerechtsdeurwaarder & Incassokantoor om te vragen hoe hoog de schuld is. Dat kan men niet zeggen wegens de wet op de privacy. Dat begrijp ik. Maar meneer vond het nodig om en beetje hautain te reageren, zo van 'dan hád uw zoon dit en dan hád uw zoon dat ...'
En het klopt wel dat mijn zoon met dit kantoor een betalingsregeling had afgesproken en zich daaraan niet had gehouden.
Afijn .. meneer zou een opgave van het schuldbedrag naar mijn zoon's adres sturen.
Ik wachten, weer naar zijn huis, wachten etc. etc.
Na twee weken weer 's gebeld. Een collega aan de lijn, die ook niet snapte waarom er nog niks was verstuurd. (ach ja .. mijn zoon hield zich niet aan een afspraak, maar de employee van dat kantoor evenmin hè?)
De collega beloofde alsnog een overzicht op te sturen en hield woord.
Vandaag vond ik het overzicht in zijn brievenbus. Inclusief de post 'informatiekosten' à €2,98 .....
Wat een gekke wereld toch hè?

What a wonderful world

Onderstaande tekst van Paul van Vliet vond ik zooooooo mooi, en toepasselijk .. destijds!!
Want .. ik zou op dit moment niet alleen het touwtje laten hangen, maar de deur wagenwijd openzetten voor hem.
Hij doet het goed, en ik wil zó graag dat ie voortgaat met 'het goed doen'
Hij wil het ook zooooo graag!! Maar .. eerder wilde hij ook zooooo graag! Of misschien toch niet helemaal? Was zijn eerste opname achteraf gezien niet min of meer gedwongen? Hij kon géén kant meer op. Hij werd overal uitgekotst; bij zijn (ex)collega's, bij de voetbalvereniging, bij zijn vrienden en bij ons. Zijn geld was op, hij had schulden en géén werk meer. Dan kun je haast niet anders dan je laten opnemen toch?
Jammer voor hem dat ie, eenmaal daar, verliefd werd op een meisje, die al een vriend had. Dat betekende voor hem dat hij de meeste energie in háár stak. Want hij is een goed luisteraar, een perfecte trooster, een bescheiden jongeman, die zichzelf omwille van de liefde compleet wegcijfert. En op die manier niet voor zichzelf ging, maar voor háár!
Ook had hij het idee, dat hij zich wel kon meten met zijn vrienden in het dorp. Dat ook hij wel gezellig kon stappen, naar de kroeg kon, gewoon lekker een pilsie drinken, evt. dronken worden ... dat hoort er een beetje bij voor hem!
En dat zou hij dan natuurlijk ook weer kúnnen als hij eenmaal genezen zou zijn!
Nu lijkt hij te beseffen dat hij dat juist niet kan. Zijn maten in het dorp gaan inderdaad stappen en drinken een pilsie en worden wel 's dronken, maar dan meestal in hun vrije tijd, zodat ze hun roes kunnnen uitslapen en er weer helemaal zijn op hun werk. Hij begint er langzaam van overtuigd te raken dat zulk gedrag voor hem (vooralsnog zeker) niet weggelegd is. Als hij 'een pilsie drinkt' dan komt zijn duveltje weer de kop opsteken, dan verlangt hij naar cocaïne, dan hoeft ie ineens niet meer 'mee te doen' met zijn vrienden, dan gaat hij naar een dealer als zijn maten naar hun bed gaan!
Tijdens zijn 1e opname rookte hij nog stiekum een sigaretje, dronk nog stiekum sterke drank. Bij zijn 2e opname niet, maar liet hij zich weer helemaal meeslepen in het 'drooggebruiken'- het verheerlijken van drugs, totdat ie het écht ging doen. Met als gevolg dat ie weer werd weggestuurd.
Nu lacht de wereld hem eigenlijk toe. Met zijn schulden gaat het lukken. Zijn woning staat op de nominatie om te worden gesloopt. De woningcorporatie heeft hem benaderd of hij misschien zijn spullen wil opslaan ergens, en dat hij zodra hij uit De Hoop terugkomt direct een nette eengezinswoning kan betrekken met een verhuispremie. Zijn rijbewijs weer terugkrijgen; zo clean als nu, heeft hij nog nooit een test gedaan!
Het enige wat hij hoeft te doen .... is clean blijven ...

Het touwtje uit de brievenbus

Ze zeggen: Laat hem los
En laat hem niet meer binnen
Ze zeggen: Laat hem gaan
Hij moet het overwinnen
Ze zeggen: Niet erheen
Je kunt hem niets meer geven
Ze zeggen: Deur op slot
Je hebt ook een eigen leven.

Maar ik heb hem toch gevoerd
Hap voor hapje
Ik heb hem leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee
Een tikje op zijn vingers
Een pluimpje op zijn hoed
Een klopje op zijn schouder
Van: jongen jij gaat goed
Een glimlach van vertrouwen
Er wordt van jou gehouwen
Die hele lange weg
Die wij samen zijn gegaan

Nemen geven
Leren leven
Eigen benen staan
Mijn hart mijn huis
Mijn beide armen
Stonden altijd open
En een touwtje uit de brievenbus:
Hij kon zo naar binnen lopen.

Maar ze zeggen:
Laat hem los
Niet meer met hem praten
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Je moet het overlaten
Dus ik ga daar niet meer heen
Ik maak daar niet meer schoon
Ik heb mijn eigen leven
Maar ook dat van een zoon...

Die ik heb gevoerd
Hap voor hapje
Die ik heb leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee.

Hij is weer even hulpeloos
Als dat kereltje van toen
Maar ik laat hem nu alleen
Ik mag nu niets meer doen.

Maar ik laat toch voor de zekerheid
Mocht hij naar huis verlangen
Dat touwtje uit de brievenbus
Voorlopig nog maar hangen.

Paul van Vliet.

Update

Zoon heeft een versneld basisprogramma aangeboden gekregen. Heeft zijn uiterste best gedaan; zelfs niet stiekum een sigaretje gerookt. Ik heb telefonisch contact met 'm gehad en dat was fijn! Fijn voor hem .. en fijn voor mij!!
Zijn basisprogramma wordt eind deze week afgerond.
Ik ben blij voor hem dat het hem goed gaat. Hij gaat a.s. zondag naar Zwitserland, op werkweek. Daarna gaat hij werken. Hij zou 'in de metaal' gaan werken. Daar is hij tegenin gegaan 'dan zaag je hout door, enkel en alleen om het makkelijker met het afval weg te kunnen voeren' of 'je vult gaten op in muren die toch gesloopt gaan worden'. Hij heeft zich hard gemaakt om een 'leuke baan' te krijgen; een baan in een broodjeszaak, zodat hij met mensen kan omgaan. Want dat is zijn kracht, hij heeft charme, hij kan práten! Een minpunt is dat betreffende broodjeszaak in het centrum van de stad is, dichtbij dealers of andere verleidingen. Hij klonk zeer gemotiveerd aan de telefoon. Zijn grootste angst is dat ie tóch weer een terugval krijgt en dat ie dan eerst echt nog dieper in de shit raakt voor ie geholpen kan worden.
En ik? Ik hoop van harte dat deze keer echt scheepsrecht zal zijn.
Wbt zijn financiën denk ik dat ik er wel uit ga komen. Met allerlei betaalregelingen etc. en dankzij zijn UWV-uitkering zal hij de Kredietbank niet nodig hebben.