Scheepsrecht

Vandaag is mijn zoon opgenomen!
Voor de derde keer.
Hij wilde heel graag. Nu gaat ie er écht voor ... zegt ie!
Hij is persoonlijkheidsgestoord, verslaafd aan álles : sigaretten, wiet, drank, cocaïne (base). Hij kent géén grenzen. Hij kan niet 'zorgen voor de dag van morgen.'
En toch ... is het een lieve jongen, attent, behulpzaam, charmant, intelligent en ook nog 's leuk om te zien.
En ik, zijn moeder, ben 'verslaafd aan de verslaafde' zoals dat zo mooi heet tegenwoordig.
Hij gaat nu een traject in van 8 weken, het zg. basisprogramma.
Dat heeft ie al 's doorlopen, maar niet met volle overgave. Hij had zelf bedacht dat niet álles voor hem persoonlijk bestemd was. Eerder wilde hij ook niet worden opgenomen, omdat ie 'dan tussen de gekken zou zitten' maar daar is tie wel van teruggekomen - gelukkig!
Want hij is niet gek, en de anderen zijn ook niet gek. Zij zijn ziek!
Hij kan worden geholpen daar waar hij is, zij zijn goed, maar dan zal ie wél eerst door dat basisprogramma moeten. Daarna gaat ie de zg. verdieping in.
Hij heeft een handicap deze ronde: wij gaan hem niet opzoeken, ik ga hem niet bellen (dat mag na 2/3 weken), ik ga niet voor zijn kleine boodschapjes (tandpasta ed.) zorgen.
Wel ga ik, op zakelijke wijze, voor zijn financiën (lees : schulden) zorgen.
Hij was thuis de laatste 2 maanden, in zijn eigen kleine junkwoninkje.
De kerst hebben wij zonder hem gevierd en dat deed pijn, heel erg pijn!
Hij heeft 2 jongere broers. Jongens die heel leuk in de maatschappij staan. Die wél voor zichzelf kunnen zorgen. Jongens waar hij momenteel naar opkijkt; zo zou hij ook zo graag willen zijn!
Maar het lukt hem niet!
Hij houdt heel veel van ons, en wij .. houden ontzettend veel ven hem.