Het lek boven...??

QUOTE
Liesbeth zei...Er is nog niet veel veranderd zo te lezen. Toen ik opgenomen was mocht ik ook geen oogcontact hebben als we op straat liepen en je kwam een bekende tegen. Mocht je niet groeten. Privileges is zo'n typisch woord wat wordt gebruikt in die therapie. Echt fijn voor hem dat je hem steunt. Dat is zijn basis. Daar kan hij altijd op terugvallen. Veel gebruikers hebben dat niet. de meeste eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het nu met je zoon gaat en of het nog is gelukt om clean te blijven, wat betekend dat hij voorgoed het contact met z'n oude vrienden heeft opgegeven. En opnieuw is begonnen. Ik hoop het. Voor hem en voor jou! Groetjes Liesbeth
5 november 2009 10:55
------------------------------------------------------------------------------------------------
@ Liesbeth: bedankt voor je reactie. Ik ga er nu op reageren (nu pas *zucht*)

Het is nu haast 2010 en ik kan met gepaste trots vertellen dat het goed gaat met mijn zoon.
Ik moet mezelf af en toe nog knijpen om het te geloven, ik ben nog regelmatig tóch onzeker en wantrouwig, maar het ziet er heel goed uit.
Zijn opname in De Hoop vanaf begin augustus 2008 heeft hem niet gebracht wat wij daarvan hoopten. Hij had daar al verschillende fases doorlopen en werkte. Dagelijks ging hij naar de stad om in een broodjeszaak te werken. Dit alles in het kader van zijn behandeling. Maar hij is een sociale vriendelijke jongen en het bedienen én het eten bereiden ging hem vrij makkelijk af. Hij kon het ook goed vinden met zijn collega's aldaar. Maar qua therapie was dit niks voor hem. Gesprekken met begeleiders of therapeuten waren er nog maar zelden. Hij kreeg weer een soort van relatie met een meisje, die daar ook voor verslaving zat. Zoiets zit er natuurlijk wel dik in, want het zijn mensen met gevoel. Maar dat wordt daar niet getolereerd (begrijpelijk!). Het meisje werd overgeplaatst en ze mochten geen contact meer onderhouden. Dat ging (natuurlijk) mis! En zo werd hij voor de derde keer weggestuurd! Wat nu? Mijn man had al wat minder vertrouwen in hun behandelingswijze. We besloten met zijn allen, dat hij bij de huisarts om een verwijsbrief zou verzoeken voor opname in Delta (Psychiatrisch Ziekenhuis). Zo gezegd, zo gedaan. Intake-gesprek gehad, samen met zijn vader (op zijn eigen verzoek) en na een maand of twee zou hij intern kunnen worden opgenomen aldaar. Ondertussen had hij wel een nieuwe woning gekregen, zijn oude woninkje zou gesloopt gaan worden. Dus de twee wachtmaanden heeft hij kunnen invullen met verven, schuren, poetsen etc. Eenmaal in Delta opgenomen, bleek het er daar wel anders aan toe te gaan dan in De Hoop. Hij kwam terecht op de DD-afdeling (Dubbel Diagnose); veel (groeps)therapie, veel sporten en veel verlof. Na twee weken mocht hij al iedere woensdagmiddag en ieder weekend naar huis. En na twee maanden was hij uitbehandeld. Hij heeft heel veel geleerd daar, vooral over zichzelf. Hij is supergemotiveerd, heeft weer werk en is heel erg blij met- en trots op zijn nieuwe huisje. En - wat ik denk dat het belangrijkste is - hij heeft ook een natraject van Delta; twee keer per week urinetests en regelmatig gesprekken. Roken doet hij wel weer, maar drinken (nog) niet! Hij heeft zijn rijbewijs weer terug voor een jaar, dus wat dat betreft is niet (sociaal) drinken sowieso al beter, want hij zal wéér allerlei tests moeten ondergaan volgend jaar plús dat drank vaak een trigger is, een opstapje naar cokegebruik!!
Vorig jaar kerst hebben wij, voor het eerst, Kerst gevierd zonder hem. Gelukkig is hij er nu weer bij!!
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie belangstelling en support! (ben er wel achter dat een blog bijhouden niet 'mijn ding' is, maar ik kon e.e.a. destijds wél van me afschrijven hier, en was blij met jullie medeleven!)

Fijne Kerstdagen!
Tanya