Update

Zoon heeft een versneld basisprogramma aangeboden gekregen. Heeft zijn uiterste best gedaan; zelfs niet stiekum een sigaretje gerookt. Ik heb telefonisch contact met 'm gehad en dat was fijn! Fijn voor hem .. en fijn voor mij!!
Zijn basisprogramma wordt eind deze week afgerond.
Ik ben blij voor hem dat het hem goed gaat. Hij gaat a.s. zondag naar Zwitserland, op werkweek. Daarna gaat hij werken. Hij zou 'in de metaal' gaan werken. Daar is hij tegenin gegaan 'dan zaag je hout door, enkel en alleen om het makkelijker met het afval weg te kunnen voeren' of 'je vult gaten op in muren die toch gesloopt gaan worden'. Hij heeft zich hard gemaakt om een 'leuke baan' te krijgen; een baan in een broodjeszaak, zodat hij met mensen kan omgaan. Want dat is zijn kracht, hij heeft charme, hij kan práten! Een minpunt is dat betreffende broodjeszaak in het centrum van de stad is, dichtbij dealers of andere verleidingen. Hij klonk zeer gemotiveerd aan de telefoon. Zijn grootste angst is dat ie tóch weer een terugval krijgt en dat ie dan eerst echt nog dieper in de shit raakt voor ie geholpen kan worden.
En ik? Ik hoop van harte dat deze keer echt scheepsrecht zal zijn.
Wbt zijn financiën denk ik dat ik er wel uit ga komen. Met allerlei betaalregelingen etc. en dankzij zijn UWV-uitkering zal hij de Kredietbank niet nodig hebben.

Tegen beter weten in toch weer 'n beetje teleurgesteld ...

Ja inderdaad, ik ben een beetje teleurgesteld dat zoon helemaal NIETS 'opbouwends' heeft gedaan in de twee maanden dat ie thuis was. Géén rechtmatigheidformulier ingevuld, géén schulden afbetaald, niet zijn ziektenkostenverzekeringen een ietsje verhoogd zodat ie 's een keer naar de tandarts kan gaan. Zelfs niet een formuliertje ingevuld om € 50,- extra te krijgen van de staat omdat ie tot de minima behoort tegenwoordig.
'Wat had jij dan verwacht?' vraagt mijn man terecht. Wat kun je verwachten van een man van 28 jaar die al twaalf jaar aan de 'teringzooi' zit, al twaalf jaar op de vlucht gaat voor verplichtingen, al twaalf jaar gewoon een junk is!!! Het zwart op wit zien staan is het nog erger, nog definitiever.
En ja, ik kan verontwaardigd zijn dat de bank of andere schuldeisers wél met mij willen onderhandelen, en zijn uitkerende instantie wellicht niet. Maar de uitkerende instanties houden zich ook gewoon aan de regels natuurlijk. Hij kan zijn uitkering krijgen, daar hoeft ie maar één formuliertje voor in te vullen, that simple!! Niet simpel dus .. niet voor hem, niet voor iemand die zijn hele leven al voor zichzelf en zijn verantwoording vluchtte ...
'Tel je zegeningen, tel ze één voor één' ... en dan is het wél weer positief dat zoon zich tenminste wéér heeft laten opnemen!

Nederland Regeltjesland

Zoon heeft een probleem; hij is verslaafd. Lange tijd heeft hij redelijk normaal kunnen meedraaien in de maatschappij, in de vorm van werk, zelfs een vaste baan, waar hij, áls hij er was, echt keihard werkte. Op het moment dat hij zijn baan kwijtraakte kende hij natuurlijk nog niet de weg in uitkerings- of bijstandland. In plaats van zich aan te melden bij UWV of SoZaWe meldde hij zich aan bij een uitzendbureau voor werk. Het gevolg was dat hij een bepaalde tijd zonder inkomen zat en zodoende niet zijn vaste lasten kon betalen. Tijdens zijn eerste opname hebben wij het samen moeizaam voor elkaar gekregen dat ie een bijstandsuitkering kan ontvangen. Fijn! Maar, wat ons niet werd verteld op het bureau van SoZaWe, dat hij dan wel iédere maand een rechtmatigheidsformulier diende in te sturen. Ik was zelf bij zijn aanmelding en er werd inderdaad verzuimd dit te vertellen. Dus ineens had tie géén inkomen meer. Okee, weer opgelost. Nu is hij weer opgenomen. Zijn post komt op zijn huisadres. Ik haalde deze op vanmorgen. Een brief van de gemeente: SoZaWe. Gedateerd 09-01-2009: 'wij hebben uw rechtmatigheidsformulier van deze maand nog niet terugontvangen. U wordt verzocht deze uiterlijk 06-01-2009 alsnog ingevuld in te leveren....'
Pfffffff

Ik kon er op wachten ....

.... dat ik eindelijk mijn pinpas zou gebruiken als gevolmachtigde om 20 euries van zíjn rekening af te halen.
Om dan een melding te krijgen dat er géén akkoord werd gegeven geld op te nemen bij betreffende bank! Ik naar binnen. En ja hoor: zijn rekening geblokkeerd!
Afgelopen zomer heb ik contact gehad met al zijn schuldeisers, zeker 4 incassobureaus van zijn nek kunnen halen. (da's trouwens ook een geweldige handel, zij gedijen juist bij zulke mensen!!).
Zoonlief heeft betalingsregelingen kunnen treffen .... zei hij!!
Waarschijnlijk heeft ie niemand gesproken of geschreven. In ieder geval niet de Rabobank, zijn grootste schuldeiser.
Hij beschikt momenteel niet over zijn pas. Ik heb nu een betalingsregeling aangeboden gekregen en zal komende week de andere eisers ook om zo'n regeling verzoeken.
Nog steeds niets van hemzelf vernomen. De eerste 2 weken wordt hij dan ook geacht géén mobiel bij zich te dragen. Ik kan me haast niet voorstellen dat ie niet zijn simkaart verwijderd heeft vóór ie zijn mobiel afgaf. Zowel, dan is dat een goed teken. Géén bericht = goed bericht??

Stil en stuurlui

'En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door ..'
Het is stil, mijn mobiel, mijn mailbox ... ik wéét niet hoe het met hem gaat. Dat is goed ....
Loslaten ... ik moet het loslaten; ik moet hém loslaten.
Het is te vergelijken met stoppen met roken; je wilt zo graag, je wilt niets liever dan een sigaret opsteken, maar je weet dat je móet stoppen.

Bij ons in het dorp was een knul, een man, verslaafd aan heroïne en nog meer zooi. Hij zwierf, hij bietste bij iedereen om geld voor een buskaart, hij bietste om alles. Op zich had tie een mooie babbel. Ik ken zijn moeder niet echt, maar weet waar ze woont. Heb altijd met haar te doen gehad. Ik weet dat ze gevochten heeft.
Afgelopen zaterdag stond hij in de krant, een artikel in het AD: Frans, afgekickt in Drenthe. Bij de instantie waar hij (ik meen verplicht) is afgekickt worden kleine woninkjes gebouwd en Frans keek er naar uit om daar te gaan wonen, zijn eigen potje te gaan koken ('dan zou ik voor drie dagen tegelijk koken')
Frans was 20 jaar verslaafd. Uiteraard is hij geen gezonde jonge man meer, maar hij is wél clean!
Gisteren was er een nieuwjaarsborrel van de plaatselijke voetbalvereniging. Samen met wat vriendinnen ging ik daar een roseetje drinken. Die bewuste moeder was er ook. Op een bepaald moment ben ik even naar haar toegegaan. Heb haar verteld dat ik dat artikel heb gelezen en dat ik zo blij voor haar was dat het nu 'over' was.
En deze moeder vond het fijn dat ik haar dat vertelde. Want deze moeder is regelmatig onderwerp van gesprek geweest, be- of veroordeeld door de beste stuurlui!
En Nederland herbergt echt ontzettend veel beste stuurlui!

Scheepsrecht

Vandaag is mijn zoon opgenomen!
Voor de derde keer.
Hij wilde heel graag. Nu gaat ie er écht voor ... zegt ie!
Hij is persoonlijkheidsgestoord, verslaafd aan álles : sigaretten, wiet, drank, cocaïne (base). Hij kent géén grenzen. Hij kan niet 'zorgen voor de dag van morgen.'
En toch ... is het een lieve jongen, attent, behulpzaam, charmant, intelligent en ook nog 's leuk om te zien.
En ik, zijn moeder, ben 'verslaafd aan de verslaafde' zoals dat zo mooi heet tegenwoordig.
Hij gaat nu een traject in van 8 weken, het zg. basisprogramma.
Dat heeft ie al 's doorlopen, maar niet met volle overgave. Hij had zelf bedacht dat niet álles voor hem persoonlijk bestemd was. Eerder wilde hij ook niet worden opgenomen, omdat ie 'dan tussen de gekken zou zitten' maar daar is tie wel van teruggekomen - gelukkig!
Want hij is niet gek, en de anderen zijn ook niet gek. Zij zijn ziek!
Hij kan worden geholpen daar waar hij is, zij zijn goed, maar dan zal ie wél eerst door dat basisprogramma moeten. Daarna gaat ie de zg. verdieping in.
Hij heeft een handicap deze ronde: wij gaan hem niet opzoeken, ik ga hem niet bellen (dat mag na 2/3 weken), ik ga niet voor zijn kleine boodschapjes (tandpasta ed.) zorgen.
Wel ga ik, op zakelijke wijze, voor zijn financiën (lees : schulden) zorgen.
Hij was thuis de laatste 2 maanden, in zijn eigen kleine junkwoninkje.
De kerst hebben wij zonder hem gevierd en dat deed pijn, heel erg pijn!
Hij heeft 2 jongere broers. Jongens die heel leuk in de maatschappij staan. Die wél voor zichzelf kunnen zorgen. Jongens waar hij momenteel naar opkijkt; zo zou hij ook zo graag willen zijn!
Maar het lukt hem niet!
Hij houdt heel veel van ons, en wij .. houden ontzettend veel ven hem.

Beweegreden

Wankelend doe ik mijn eerste passen in Blogland.
Waarom?
Omdat ik zoveel heb om te schrijven, zoveel om te vertellen, zoveel behoefte heb aan feedback, behoefte aan mensen die hetzelfde meemaken, of in ieder geval niet (ver)oordelen. Omdat ik zoveel mensen NIET wil 'lastigvallen' met mijn sores. Té trots ben om mijn verdriet te tonen.
Omdat ik van het type ben 'niet lullen maar poetsen.' Maar soms ben je simpelweg uitgepoetst en zeer behoeftig te 'lullen.'
Mijn masker begint barsten te vertonen.