Tanyavaria

Het lek boven...??

2009-12-09T16:54:00.008+01:00

QUOTE
Liesbeth zei...Er is nog niet veel veranderd zo te lezen. Toen ik opgenomen was mocht ik ook geen oogcontact hebben als we op straat liepen en je kwam een bekende tegen. Mocht je niet groeten. Privileges is zo'n typisch woord wat wordt gebruikt in die therapie. Echt fijn voor hem dat je hem steunt. Dat is zijn basis. Daar kan hij altijd op terugvallen. Veel gebruikers hebben dat niet. de meeste eigenlijk. Ik ben benieuwd hoe het nu met je zoon gaat en of het nog is gelukt om clean te blijven, wat betekend dat hij voorgoed het contact met z'n oude vrienden heeft opgegeven. En opnieuw is begonnen. Ik hoop het. Voor hem en voor jou! Groetjes Liesbeth
5 november 2009 10:55
------------------------------------------------------------------------------------------------
@ Liesbeth: bedankt voor je reactie. Ik ga er nu op reageren (nu pas *zucht*)

Het is nu haast 2010 en ik kan met gepaste trots vertellen dat het goed gaat met mijn zoon.
Ik moet mezelf af en toe nog knijpen om het te geloven, ik ben nog regelmatig tóch onzeker en wantrouwig, maar het ziet er heel goed uit.
Zijn opname in De Hoop vanaf begin augustus 2008 heeft hem niet gebracht wat wij daarvan hoopten. Hij had daar al verschillende fases doorlopen en werkte. Dagelijks ging hij naar de stad om in een broodjeszaak te werken. Dit alles in het kader van zijn behandeling. Maar hij is een sociale vriendelijke jongen en het bedienen én het eten bereiden ging hem vrij makkelijk af. Hij kon het ook goed vinden met zijn collega's aldaar. Maar qua therapie was dit niks voor hem. Gesprekken met begeleiders of therapeuten waren er nog maar zelden. Hij kreeg weer een soort van relatie met een meisje, die daar ook voor verslaving zat. Zoiets zit er natuurlijk wel dik in, want het zijn mensen met gevoel. Maar dat wordt daar niet getolereerd (begrijpelijk!). Het meisje werd overgeplaatst en ze mochten geen contact meer onderhouden. Dat ging (natuurlijk) mis! En zo werd hij voor de derde keer weggestuurd! Wat nu? Mijn man had al wat minder vertrouwen in hun behandelingswijze. We besloten met zijn allen, dat hij bij de huisarts om een verwijsbrief zou verzoeken voor opname in Delta (Psychiatrisch Ziekenhuis). Zo gezegd, zo gedaan. Intake-gesprek gehad, samen met zijn vader (op zijn eigen verzoek) en na een maand of twee zou hij intern kunnen worden opgenomen aldaar. Ondertussen had hij wel een nieuwe woning gekregen, zijn oude woninkje zou gesloopt gaan worden. Dus de twee wachtmaanden heeft hij kunnen invullen met verven, schuren, poetsen etc. Eenmaal in Delta opgenomen, bleek het er daar wel anders aan toe te gaan dan in De Hoop. Hij kwam terecht op de DD-afdeling (Dubbel Diagnose); veel (groeps)therapie, veel sporten en veel verlof. Na twee weken mocht hij al iedere woensdagmiddag en ieder weekend naar huis. En na twee maanden was hij uitbehandeld. Hij heeft heel veel geleerd daar, vooral over zichzelf. Hij is supergemotiveerd, heeft weer werk en is heel erg blij met- en trots op zijn nieuwe huisje. En - wat ik denk dat het belangrijkste is - hij heeft ook een natraject van Delta; twee keer per week urinetests en regelmatig gesprekken. Roken doet hij wel weer, maar drinken (nog) niet! Hij heeft zijn rijbewijs weer terug voor een jaar, dus wat dat betreft is niet (sociaal) drinken sowieso al beter, want hij zal wéér allerlei tests moeten ondergaan volgend jaar plús dat drank vaak een trigger is, een opstapje naar cokegebruik!!
Vorig jaar kerst hebben wij, voor het eerst, Kerst gevierd zonder hem. Gelukkig is hij er nu weer bij!!
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie belangstelling en support! (ben er wel achter dat een blog bijhouden niet 'mijn ding' is, maar ik kon e.e.a. destijds wél van me afschrijven hier, en was blij met jullie medeleven!)

Fijne Kerstdagen!
Tanya

Hij komt op visite ...

2009-02-19T23:27:00.004+01:00

Okee okee .. ik zou de eerste 8 weken (basisprogramma) géén contact met hem hebben. Maar ik kon niet weten dat hij een verkort basisprogramma zou krijgen hè? Hij heeft nog géén bezoek gehad. A.s. zondag zou ik op bezoek gaan. Vanmorgen belde hij 'mam, je hoeft niet te komen..!' Huh? 'Nee, ik kom naar jou, zit in fase B en heb nu privileges, en daarbij behoort een dagverlof.'
Hij komt met de trein, stapt uit de trein op een voor hem tricky station (voorheen was dat dé plek waar ie zijn dealer ontmoette). Zelf is hij heel benieuwd naar zijn eigen reactie. Hij komt naar ons; zijn broer komt 's middags ook hier heen. Dan zal hij naar een bevriend (goed!) koppel op bezoek gaan en een andere vriend zal óf daar heen gaan óf bij ons komen. Dan wil hij samen met mij zijn huisje inspecteren en eventueel al wat spullen de deur uit doen. Hoewel dat nog wel een heikel punt kan worden, want hij is wat betreft spullen vergaren en bewaren ook nog 's erfelijk belast *grin*. Maar in alle redelijkheid kan hij niet verwachten dat wij of zijn broer of vrienden 'rotzooi' voor hem gaan opslaan. Dus daar zullen we ook wel uitkomen. Het wordt in ieder geval een spannende dag. Ik ga morgen vast gebak bestellen ...

Leuker kan men het niet maken.......

2009-02-10T18:18:00.006+01:00

Vandaag gewapend met drie formulieren en de nodige bewijzen naar de Belastingdienst getogen. Eén formulier voor een betalingsregeling en twee kwijtscheldingsverzoeken. Eerder had ik een brief naar de Belasting geschreven met een verzoek om een betalingsregeling. Kreeg daarop een brief met het antwoord : 'Ik heb uw verzoek niet ingewilligd, omdat de openstaande posten voor u te hoog zijn om in 6 maanden te voldoen'. Dan het advies om een bijgevoegd formulier verzoek tot betalingsregeling in te vullen, en later in dezelfde brief staat 'de aanslagen dient u derhalve binnen 14 dagen na dagtekening van deze brief te betalen blablabla'. Hoezo lang leve geautomatiseerd Nederland?
Uiteraard gebeld met de Belastingdienst, kreeg het advies tóch zo'n formulier in te vullen 'stuurt u het vooral NIET op, mevrouw, want dan kan het zoek raken ...'. Dus maar weer hoogstpersoonlijk naar de Blaak gegaan.
Ik was al eens plots op de metro gestapt om naar de Belastingdienst te reizen, ook op advies van een callcenter-belasting-mevrouw. Toen ontbrak het mij aan het nodige 'bewijsmateriaal'.
Wind en regen getrotseerd, kwam ik weer in de grote deprimerende hal aan, trok een nummertje, en gelukkig werd ik door dezelfde meneer als vorige keer geholpen. Eerlijk is eerlijk, dit was een aardige meneer.
Kwijtschelding is niet mogelijk, maar een betalingsregeling van 6 maanden behoort zeker wel tot de mogelijkheden!
Okee .. terug naar huis. De volgende schuldeiser gebeld: SVHW (Samenwerkingsverband Vastgoedinformatie Heffing en Waardebepaling).
Aardige mevrouw aan de lijn, de schade viel hier mee. Ik beloofde de schuld te betalen. Toen kreeg ik, gratis en voor niets, een advies van deze mevrouw: 'als u alles voor uw zoon regelt leert hij daar niets van ....'
Best lief bedoeld natuurlijk. Maar op zich zooooo ongepast hè?
Ik weet heel goed dat mijn zoon hier niets van leert. Ik heb nog twee zonen opgevoed. Maar wat ik geleerd heb in de afgelopen lange jaren met deze zoon is dat ik toch liever 'zijn zaakies regel' dan dat ik weet dat het weer een gigantische pl**riszooi wordt, waar je absoluut géén bos meer door de bomen ziet ....

Poen poen poen

2009-02-06T17:51:00.005+01:00

.... en dan ben je bezig zijn schulden in kaart te brengen teneinde ze op te lossen.
Dan bel je een bepaald gerechtsdeurwaarder & Incassokantoor om te vragen hoe hoog de schuld is. Dat kan men niet zeggen wegens de wet op de privacy. Dat begrijp ik. Maar meneer vond het nodig om en beetje hautain te reageren, zo van 'dan hád uw zoon dit en dan hád uw zoon dat ...'
En het klopt wel dat mijn zoon met dit kantoor een betalingsregeling had afgesproken en zich daaraan niet had gehouden.
Afijn .. meneer zou een opgave van het schuldbedrag naar mijn zoon's adres sturen.
Ik wachten, weer naar zijn huis, wachten etc. etc.
Na twee weken weer 's gebeld. Een collega aan de lijn, die ook niet snapte waarom er nog niks was verstuurd. (ach ja .. mijn zoon hield zich niet aan een afspraak, maar de employee van dat kantoor evenmin hè?)
De collega beloofde alsnog een overzicht op te sturen en hield woord.
Vandaag vond ik het overzicht in zijn brievenbus. Inclusief de post 'informatiekosten' à €2,98 .....
Wat een gekke wereld toch hè?

What a wonderful world

2009-02-06T17:28:00.008+01:00

Onderstaande tekst van Paul van Vliet vond ik zooooooo mooi, en toepasselijk .. destijds!!
Want .. ik zou op dit moment niet alleen het touwtje laten hangen, maar de deur wagenwijd openzetten voor hem.
Hij doet het goed, en ik wil zó graag dat ie voortgaat met 'het goed doen'
Hij wil het ook zooooo graag!! Maar .. eerder wilde hij ook zooooo graag! Of misschien toch niet helemaal? Was zijn eerste opname achteraf gezien niet min of meer gedwongen? Hij kon géén kant meer op. Hij werd overal uitgekotst; bij zijn (ex)collega's, bij de voetbalvereniging, bij zijn vrienden en bij ons. Zijn geld was op, hij had schulden en géén werk meer. Dan kun je haast niet anders dan je laten opnemen toch?
Jammer voor hem dat ie, eenmaal daar, verliefd werd op een meisje, die al een vriend had. Dat betekende voor hem dat hij de meeste energie in háár stak. Want hij is een goed luisteraar, een perfecte trooster, een bescheiden jongeman, die zichzelf omwille van de liefde compleet wegcijfert. En op die manier niet voor zichzelf ging, maar voor háár!
Ook had hij het idee, dat hij zich wel kon meten met zijn vrienden in het dorp. Dat ook hij wel gezellig kon stappen, naar de kroeg kon, gewoon lekker een pilsie drinken, evt. dronken worden ... dat hoort er een beetje bij voor hem!
En dat zou hij dan natuurlijk ook weer kúnnen als hij eenmaal genezen zou zijn!
Nu lijkt hij te beseffen dat hij dat juist niet kan. Zijn maten in het dorp gaan inderdaad stappen en drinken een pilsie en worden wel 's dronken, maar dan meestal in hun vrije tijd, zodat ze hun roes kunnnen uitslapen en er weer helemaal zijn op hun werk. Hij begint er langzaam van overtuigd te raken dat zulk gedrag voor hem (vooralsnog zeker) niet weggelegd is. Als hij 'een pilsie drinkt' dan komt zijn duveltje weer de kop opsteken, dan verlangt hij naar cocaïne, dan hoeft ie ineens niet meer 'mee te doen' met zijn vrienden, dan gaat hij naar een dealer als zijn maten naar hun bed gaan!
Tijdens zijn 1e opname rookte hij nog stiekum een sigaretje, dronk nog stiekum sterke drank. Bij zijn 2e opname niet, maar liet hij zich weer helemaal meeslepen in het 'drooggebruiken'- het verheerlijken van drugs, totdat ie het écht ging doen. Met als gevolg dat ie weer werd weggestuurd.
Nu lacht de wereld hem eigenlijk toe. Met zijn schulden gaat het lukken. Zijn woning staat op de nominatie om te worden gesloopt. De woningcorporatie heeft hem benaderd of hij misschien zijn spullen wil opslaan ergens, en dat hij zodra hij uit De Hoop terugkomt direct een nette eengezinswoning kan betrekken met een verhuispremie. Zijn rijbewijs weer terugkrijgen; zo clean als nu, heeft hij nog nooit een test gedaan!
Het enige wat hij hoeft te doen .... is clean blijven ...

Het touwtje uit de brievenbus

2009-02-05T23:53:00.003+01:00

Ze zeggen: Laat hem los
En laat hem niet meer binnen
Ze zeggen: Laat hem gaan
Hij moet het overwinnen
Ze zeggen: Niet erheen
Je kunt hem niets meer geven
Ze zeggen: Deur op slot
Je hebt ook een eigen leven.

Maar ik heb hem toch gevoerd
Hap voor hapje
Ik heb hem leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee
Een tikje op zijn vingers
Een pluimpje op zijn hoed
Een klopje op zijn schouder
Van: jongen jij gaat goed
Een glimlach van vertrouwen
Er wordt van jou gehouwen
Die hele lange weg
Die wij samen zijn gegaan

Nemen geven
Leren leven
Eigen benen staan
Mijn hart mijn huis
Mijn beide armen
Stonden altijd open
En een touwtje uit de brievenbus:
Hij kon zo naar binnen lopen.

Maar ze zeggen:
Laat hem los
Niet meer met hem praten
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Je moet het overlaten
Dus ik ga daar niet meer heen
Ik maak daar niet meer schoon
Ik heb mijn eigen leven
Maar ook dat van een zoon...

Die ik heb gevoerd
Hap voor hapje
Die ik heb leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee.

Hij is weer even hulpeloos
Als dat kereltje van toen
Maar ik laat hem nu alleen
Ik mag nu niets meer doen.

Maar ik laat toch voor de zekerheid
Mocht hij naar huis verlangen
Dat touwtje uit de brievenbus
Voorlopig nog maar hangen.

Paul van Vliet.

Update

2009-01-21T23:21:00.005+01:00

Zoon heeft een versneld basisprogramma aangeboden gekregen. Heeft zijn uiterste best gedaan; zelfs niet stiekum een sigaretje gerookt. Ik heb telefonisch contact met 'm gehad en dat was fijn! Fijn voor hem .. en fijn voor mij!!
Zijn basisprogramma wordt eind deze week afgerond.
Ik ben blij voor hem dat het hem goed gaat. Hij gaat a.s. zondag naar Zwitserland, op werkweek. Daarna gaat hij werken. Hij zou 'in de metaal' gaan werken. Daar is hij tegenin gegaan 'dan zaag je hout door, enkel en alleen om het makkelijker met het afval weg te kunnen voeren' of 'je vult gaten op in muren die toch gesloopt gaan worden'. Hij heeft zich hard gemaakt om een 'leuke baan' te krijgen; een baan in een broodjeszaak, zodat hij met mensen kan omgaan. Want dat is zijn kracht, hij heeft charme, hij kan práten! Een minpunt is dat betreffende broodjeszaak in het centrum van de stad is, dichtbij dealers of andere verleidingen. Hij klonk zeer gemotiveerd aan de telefoon. Zijn grootste angst is dat ie tóch weer een terugval krijgt en dat ie dan eerst echt nog dieper in de shit raakt voor ie geholpen kan worden.
En ik? Ik hoop van harte dat deze keer echt scheepsrecht zal zijn.
Wbt zijn financiën denk ik dat ik er wel uit ga komen. Met allerlei betaalregelingen etc. en dankzij zijn UWV-uitkering zal hij de Kredietbank niet nodig hebben.

Tegen beter weten in toch weer 'n beetje teleurgesteld ...

2009-01-10T17:49:00.004+01:00

Ja inderdaad, ik ben een beetje teleurgesteld dat zoon helemaal NIETS 'opbouwends' heeft gedaan in de twee maanden dat ie thuis was. Géén rechtmatigheidformulier ingevuld, géén schulden afbetaald, niet zijn ziektenkostenverzekeringen een ietsje verhoogd zodat ie 's een keer naar de tandarts kan gaan. Zelfs niet een formuliertje ingevuld om € 50,- extra te krijgen van de staat omdat ie tot de minima behoort tegenwoordig.
'Wat had jij dan verwacht?' vraagt mijn man terecht. Wat kun je verwachten van een man van 28 jaar die al twaalf jaar aan de 'teringzooi' zit, al twaalf jaar op de vlucht gaat voor verplichtingen, al twaalf jaar gewoon een junk is!!! Het zwart op wit zien staan is het nog erger, nog definitiever.
En ja, ik kan verontwaardigd zijn dat de bank of andere schuldeisers wél met mij willen onderhandelen, en zijn uitkerende instantie wellicht niet. Maar de uitkerende instanties houden zich ook gewoon aan de regels natuurlijk. Hij kan zijn uitkering krijgen, daar hoeft ie maar één formuliertje voor in te vullen, that simple!! Niet simpel dus .. niet voor hem, niet voor iemand die zijn hele leven al voor zichzelf en zijn verantwoording vluchtte ...
'Tel je zegeningen, tel ze één voor één' ... en dan is het wél weer positief dat zoon zich tenminste wéér heeft laten opnemen!

Nederland Regeltjesland

2009-01-10T12:46:00.005+01:00

Zoon heeft een probleem; hij is verslaafd. Lange tijd heeft hij redelijk normaal kunnen meedraaien in de maatschappij, in de vorm van werk, zelfs een vaste baan, waar hij, áls hij er was, echt keihard werkte. Op het moment dat hij zijn baan kwijtraakte kende hij natuurlijk nog niet de weg in uitkerings- of bijstandland. In plaats van zich aan te melden bij UWV of SoZaWe meldde hij zich aan bij een uitzendbureau voor werk. Het gevolg was dat hij een bepaalde tijd zonder inkomen zat en zodoende niet zijn vaste lasten kon betalen. Tijdens zijn eerste opname hebben wij het samen moeizaam voor elkaar gekregen dat ie een bijstandsuitkering kan ontvangen. Fijn! Maar, wat ons niet werd verteld op het bureau van SoZaWe, dat hij dan wel iédere maand een rechtmatigheidsformulier diende in te sturen. Ik was zelf bij zijn aanmelding en er werd inderdaad verzuimd dit te vertellen. Dus ineens had tie géén inkomen meer. Okee, weer opgelost. Nu is hij weer opgenomen. Zijn post komt op zijn huisadres. Ik haalde deze op vanmorgen. Een brief van de gemeente: SoZaWe. Gedateerd 09-01-2009: 'wij hebben uw rechtmatigheidsformulier van deze maand nog niet terugontvangen. U wordt verzocht deze uiterlijk 06-01-2009 alsnog ingevuld in te leveren....'
Pfffffff

Ik kon er op wachten ....

2009-01-09T23:07:00.003+01:00

.... dat ik eindelijk mijn pinpas zou gebruiken als gevolmachtigde om 20 euries van zíjn rekening af te halen.
Om dan een melding te krijgen dat er géén akkoord werd gegeven geld op te nemen bij betreffende bank! Ik naar binnen. En ja hoor: zijn rekening geblokkeerd!
Afgelopen zomer heb ik contact gehad met al zijn schuldeisers, zeker 4 incassobureaus van zijn nek kunnen halen. (da's trouwens ook een geweldige handel, zij gedijen juist bij zulke mensen!!).
Zoonlief heeft betalingsregelingen kunnen treffen .... zei hij!!
Waarschijnlijk heeft ie niemand gesproken of geschreven. In ieder geval niet de Rabobank, zijn grootste schuldeiser.
Hij beschikt momenteel niet over zijn pas. Ik heb nu een betalingsregeling aangeboden gekregen en zal komende week de andere eisers ook om zo'n regeling verzoeken.
Nog steeds niets van hemzelf vernomen. De eerste 2 weken wordt hij dan ook geacht géén mobiel bij zich te dragen. Ik kan me haast niet voorstellen dat ie niet zijn simkaart verwijderd heeft vóór ie zijn mobiel afgaf. Zowel, dan is dat een goed teken. Géén bericht = goed bericht??

Stil en stuurlui

2009-01-04T16:44:00.003+01:00

'En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door ..'
Het is stil, mijn mobiel, mijn mailbox ... ik wéét niet hoe het met hem gaat. Dat is goed ....
Loslaten ... ik moet het loslaten; ik moet hém loslaten.
Het is te vergelijken met stoppen met roken; je wilt zo graag, je wilt niets liever dan een sigaret opsteken, maar je weet dat je móet stoppen.

Bij ons in het dorp was een knul, een man, verslaafd aan heroïne en nog meer zooi. Hij zwierf, hij bietste bij iedereen om geld voor een buskaart, hij bietste om alles. Op zich had tie een mooie babbel. Ik ken zijn moeder niet echt, maar weet waar ze woont. Heb altijd met haar te doen gehad. Ik weet dat ze gevochten heeft.
Afgelopen zaterdag stond hij in de krant, een artikel in het AD: Frans, afgekickt in Drenthe. Bij de instantie waar hij (ik meen verplicht) is afgekickt worden kleine woninkjes gebouwd en Frans keek er naar uit om daar te gaan wonen, zijn eigen potje te gaan koken ('dan zou ik voor drie dagen tegelijk koken')
Frans was 20 jaar verslaafd. Uiteraard is hij geen gezonde jonge man meer, maar hij is wél clean!
Gisteren was er een nieuwjaarsborrel van de plaatselijke voetbalvereniging. Samen met wat vriendinnen ging ik daar een roseetje drinken. Die bewuste moeder was er ook. Op een bepaald moment ben ik even naar haar toegegaan. Heb haar verteld dat ik dat artikel heb gelezen en dat ik zo blij voor haar was dat het nu 'over' was.
En deze moeder vond het fijn dat ik haar dat vertelde. Want deze moeder is regelmatig onderwerp van gesprek geweest, be- of veroordeeld door de beste stuurlui!
En Nederland herbergt echt ontzettend veel beste stuurlui!

Scheepsrecht

2009-01-02T17:13:00.004+01:00

Vandaag is mijn zoon opgenomen!
Voor de derde keer.
Hij wilde heel graag. Nu gaat ie er écht voor ... zegt ie!
Hij is persoonlijkheidsgestoord, verslaafd aan álles : sigaretten, wiet, drank, cocaïne (base). Hij kent géén grenzen. Hij kan niet 'zorgen voor de dag van morgen.'
En toch ... is het een lieve jongen, attent, behulpzaam, charmant, intelligent en ook nog 's leuk om te zien.
En ik, zijn moeder, ben 'verslaafd aan de verslaafde' zoals dat zo mooi heet tegenwoordig.
Hij gaat nu een traject in van 8 weken, het zg. basisprogramma.
Dat heeft ie al 's doorlopen, maar niet met volle overgave. Hij had zelf bedacht dat niet álles voor hem persoonlijk bestemd was. Eerder wilde hij ook niet worden opgenomen, omdat ie 'dan tussen de gekken zou zitten' maar daar is tie wel van teruggekomen - gelukkig!
Want hij is niet gek, en de anderen zijn ook niet gek. Zij zijn ziek!
Hij kan worden geholpen daar waar hij is, zij zijn goed, maar dan zal ie wél eerst door dat basisprogramma moeten. Daarna gaat ie de zg. verdieping in.
Hij heeft een handicap deze ronde: wij gaan hem niet opzoeken, ik ga hem niet bellen (dat mag na 2/3 weken), ik ga niet voor zijn kleine boodschapjes (tandpasta ed.) zorgen.
Wel ga ik, op zakelijke wijze, voor zijn financiën (lees : schulden) zorgen.
Hij was thuis de laatste 2 maanden, in zijn eigen kleine junkwoninkje.
De kerst hebben wij zonder hem gevierd en dat deed pijn, heel erg pijn!
Hij heeft 2 jongere broers. Jongens die heel leuk in de maatschappij staan. Die wél voor zichzelf kunnen zorgen. Jongens waar hij momenteel naar opkijkt; zo zou hij ook zo graag willen zijn!
Maar het lukt hem niet!
Hij houdt heel veel van ons, en wij .. houden ontzettend veel ven hem.

Beweegreden

2009-01-01T22:43:00.000+01:00

Wankelend doe ik mijn eerste passen in Blogland.
Waarom?
Omdat ik zoveel heb om te schrijven, zoveel om te vertellen, zoveel behoefte heb aan feedback, behoefte aan mensen die hetzelfde meemaken, of in ieder geval niet (ver)oordelen. Omdat ik zoveel mensen NIET wil 'lastigvallen' met mijn sores. Té trots ben om mijn verdriet te tonen.
Omdat ik van het type ben 'niet lullen maar poetsen.' Maar soms ben je simpelweg uitgepoetst en zeer behoeftig te 'lullen.'
Mijn masker begint barsten te vertonen.